تعالی!

    بچه که بودم، شدیدا معتقد بودم مذهب تنها چیزیست که انسان را متعالی میکند! خُب بچه بودم و عشق پرواز، میگفتم هواپیمایش را که به من نمیدهند، شاید بادبادکی، کایتی، چیزی دادند که به قله انسانیت برسم! عشق مذهب بودم و بی نماز شب، خوابم نمی گرفت؛ شاید باورتان نشود، ولی عرعری مکبّر مسجد هم بوده؛آن هم مسجدی که در شهرمان معروف بود به مسجد راستی های افراطی!… پیش نماز مسجد که آن جلوها بالا پائین میکرد، من تکبیر می گفتم و همه می فهمیدند که بعله، پیش نماز خم شده است! لامذهب سجده اش را دو ساعت طول می داد، چه میگفت، نمیدانم؛ ولی یقین دارم هرچه بود، مناجات نبود!

    یک آقایی بود، بین دو نماز مغرب و عشاء دعای تعقیب نماز مغرب را می خواند؛ همان اللهم انی اسئلک موجبات رحمتک و …؛ او را یکی از نزدیکترین افراد به خدا می دانستم؛ از همانها که با هواپیمای اختصاصی پیش خدا می رود؛ بزرگترین آرزویم این بود که روزی من جای او باشم و سوار هواپیمای اختصاصی شوم تا به خدا برسم… آن آخرها که مسجد می رفتم، هر وقت نمی آمد، من جانشینش بودم و دعا را من می خواندم…

    تازه داشتم به خدا نزدیک میشدم؛ آن آقا هم  تشویقم میکرد و میگفت دارم پله های ترقی را یکی دوتا طی میکنم. میگفت خیلی زرنگم و اگر همیجور ادامه دهم، می توانم در دینم جهشی بخوانم و یکهو به اوج برسم … پدرم همیشه مخالف بود، میگفت آدمهای این مسجد کثیفند! میگفت آنها دین و ایمان ندارند! میگفت پایت را آنجا نگذار. حرفهایش را باور نمیکردم و همیشه با او جنگ داشتم …

    پنجم دبستان یا اول راهنمایی بودم، یازده دوازده سالم بیشتر نبود؛ نگاه به امروزم نکنید که زوارم در رفته! نمی خواهم دهانتان را آب بیاندازم ها، ولی  یک بچه ترگل مرگل و تر و تمیز بودم که لُپهایش همیشه گل انداخته بود! … اواخر، همان آقا که دعا میخواند، خیلی به من لطف میکرد و میگفت مثل پسرش هستم؛ میگفت همین روزهاست که سوار هواپیما شوم و به خدا نزدیکتر … یادم هست مداد اتود تقریبا تازگی داشت و همه بچه ها نداشتند؛ یکی چند سال پیش داشتم که خراب شده بود، یکی هم همان آقا برایم خرید، جایزه حفظ کردن جزء اول قرآنم بود؛  پدرم که آن را دید، به شدت دعوایم کرد و اتود را از من گرفت و فردایش، به همان آقا پسش  داد؛ به من هم دیگر اجازه ورود به آن مسجد را نداد … خیلی ناراحت بودم و در دل به پدرم فحش می دادم؛ برایم جای سوال داشت: پدری که هیچوقت نمازش قضا نیست، چرا اجازه نمی دهد پسرش به مسجد برود؟! 

    مدتی بعد، بالاخره فهمیدم منظور آن آقا از «هواپیما» چه بود. یکی دیگر از بچه های مسجد که بعد از من مکبّر شده بود، مثل من زرنگ بود و دینش را جهشی خوانده بود! … آن مردک هم جایزه اش را داده یود: او را، در حالی که پسرک را در دستشویی مسجد سوار هواپیمایش! کرده بود، دستگیر کردند!!!

    پی نوشت 1: به خدا راست میگویم، آن پسرک من نبودم!!!

    پی نوشت 2: یکی از شبهای محرم، به اصرار عرعریه همسر، برای تماشای هیات عزاداری، راهی خیابان شدیم. آن مردک، با همان ریش و پشمش، در اول صف هیئت همان مسجد، در حال عزاداری برای حسین بود!دو سه پسربچه ترگل مرگل هم دور و برش بودند!!!

   پی نوشت 3: درست است که همه ما  از همه نظر مدیون پدرمان هستیم، ولی این یکی را دیگر خیلی مدیونم، چرا که اگر نبود، مطمئنا یکی از افرادی که حالا در کهریزک مسئول شیشه های نوشابه بود و یا ظهر عاشورا کتکشان میزد، من بودم! شاید هم خدا را چه دیدی، الان وزیری، معاونی، چه میدانم، حداقل بذرپاشی بودم برای خودم! در همین راستا، شاعر میفرماید: هر که ک..ن داد، مرد میدان شد!!!