یلدا…

    یلدا بود و من بودم و عرعریه خواهر … میزی که رویش آجیل بود و هندوانه و انار و شیرینی … و یک خانه ی خالی! …عرعریه همسر آن دورهاست؛ خدا که یاری کند، آخر هفته ها فقط، دستمان به هم می رسد؛ این ازدواج دیگر چه بود؟! مثلا تازه عروس و دامادیم… هنوز خانه پدرش است و من هم در خانه خواهر! کیلومترها فاصله آن وسطها…

    دیشب که زنگ زد، دلتنگ بود … یلدا مبارک … میگفت 6 یلدای پیش را هیچ، یا دوران نامزدیمان بود، یا عقد؛ امسال چه؟ مثلا زن و شوهریم؛ یلدا را باز تنها باشیم؟… خجالت میکشید تنهایی، تنهای تنها که نه، تنهای بی من، با پدر و مادرش، به خانه پدربزرگ برود؛ از نگاههای فامیل خجالت میکشید، امان از دستشان … خجالت میکشم؛ هر وقت از این حرفها می زند خجالت میکشم؛ اوقاتم مثلا تلخ میشود، مراعاتم را میکند؛ تمام میکند؛ هرچند در دلم، هرچند در دلش، غوغاست…

    تقصیر من نیست، کار نیست؛ یعنی هست، خوب نیست؛…مثل همان موقع که بودم: بوق سگ تا بوق سگ کارخانه بمان و سرپرستی کن کارگران بیچاره را … دو ماه حقوق نگرفته اند، آن وقت بهشان گیر بده چرا دو دقیقه دیر آمده، چرا مرخصی میخواهد، چرا دستگاهش خاموش است، چرا سیگار میکشد، چرا پشت دستگاه خوابش برده، چرا، چرا، چرا؛ عذاب آور بود برایم، عذاب آور… با این همه قسط؟ با چندرغاز حقوق آنجا؟ زندگی هم میشود کرد؟!!

    اینجا هم خوب نیست، میگذرد، کمی بهتر از آنجا… عرعریه همسر آنجاست، تدریس میکند، از همان حق التدریسیها که سالهاست فقط قول استخدامشان را می دهند… پارتی نداریم، انتقالی نمی دهند…

    عادت شده برایم…عادت شده برایش… به قول قدیمیها: دوری و دوستی! هرچند، خنده ام میگیرد هروقت در جواب دلتنگیهایش فقط همین را میگویم؛ خنده هم دارد… 

    

    پی نوشت: ببخشید، دلم کمی تنگ بود و پست از قالب همیشگی بیرون…

    پی نوشت دو: عکس بالا، کارتونی است از حسن کریم زاده (+)